Monologue Group

  झाडाला संवेदना असतात ना ? मग तशाच संवेदना पानांना देखील असतील ... मग गळून गेलेल्या पानांना हि असू शकतील ....    सहसा आपण पाचोळ्यामधे साचलेल्या पानांच्या बाबतीत तितके संवेदनशील कधीच नसतो .... पण समजा त्यांना देखील स्वतःचे विचारविश्व असेल तर ते कसे असेल ? झाडापासून पहिल्यांदा निखळून हवे मध्ये अलगद तरंगताना येणारा पहिला विचार काय बरे असेल ? इतके दिवस असलेले झाडावरचे परावलंबन संपून   झाडावर बसायला येणाऱ्या पक्षांप्रमाणेच जणू आपण उडत आहोत कि काय असे वाटत असणार .... हवेतून जमिनीवर टेकल्यावर मात्र स्वातंत्र्याच्या भ्रमाचा भोपळा फुटत असेल . हवेत उड्डाण घेण्यासाठी आपण किती असमर्थ हे लगेच लक्षात आल्याशिवाय राहणार नाही . आणि हे लक्षात आल्यावर नैराश्याची भावना नक्कीच येत असेल . मग मात्र झाडापासून का दुरावलो , झाडाने कसे एका क्षणात परके केले यामागचे क्रौर्य हळू हळू उमगत   असेल . ज्या झाडाच्या अंगावर आपण पावसात न्हालो , वादळ वाऱ्यांना तोंड देऊन उभे राहिलो...

  या जमिनीवर गरगरत पडणाऱ्या, लाल-पिवळ्या-केशरी रंगाच्या पानांकडे बघत, एक मजेशीर विचार माझ्या मनात येतो. ही झाडं इतकी माणसांच्या विपरित कशी ? अगदी basic फरक काय तर, ही झाडं कायम ज्याचा त्याग करतात जे त्यांनाच लागतं ! हे म्हणजे अगदीच माणूस जातीच्या विरुद्ध !  माणूस आपल्याला नको असेल ते सुद्धा जमवत राहातो. कशाचा त्याग करत असतील ही झाडं ? oxygen हो ! oxygen नाही का, झाडं घेतात, जगण्याकरता पाहिजे म्हणून. पण सोडून पण देतात दुसऱ्या करता ! आपण काय सोडतो ? Carbon Dioxide ? कोणाला काय उपयोग त्याचा ?! आणि आता हिवाळा जवळ आलाय , तर हे सगळी झाडं, ब्लॅंकेट, स्वेटर वैगेरे घालून गुडूप व्हायचं ना ! तर उलट पानांच्या स्वरूपातले कपडे फेकून तोकड्या कपड्यांवर कुठे चालले हे सगळे ?  हा काही उन्हाळा आहे का, रंगेबिरंगी कपडे घालून vacation ला बीच वर जायला ? एक मान्यं आहे,  पूर्ण उन्हाळा भर दुसऱ्यांना सावली देण्याचं कर्तव्य करून, त्यांना पण थोडी विश्रांती पाहिजेच आता ! पण या दिवसात असं बिकिनीवर थंडी कशी नाही वाजत ? काही सांगता येत नाही यांना उलट गरम होत असेल.  आणि या रंगेबेरंगी सुंदऱ्यांमध्...

पाचोळा ~अनिता म. कांत   तुझी आठवण, ऊरात भण भण,     वारा घोंघावतो आणि मनाच्या दारापाशी पाचोळा साचतो II   गंध मातीचा , भेट चोरटी     कोसळणार्या सरी छत्री असुनी भिजलो दोघे     वेड लागल्यापरी अजून दुपारी , टेकडीवरी, पाऊस रेंगाळतो आणि मनाच्या दारापाशी पाचोळा साचतो II   वसंत येई , वसंत जाई     हीच जगाची तर्हा घटिकाभरचे मीलन खोटे     विरह युगांचा खरा तो क्षणभंगूर, भास मनोहर, का जीवन व्यापतो आणि मनाच्या दारापाशी पाचोळा साचतो II   अलग जाहल्या ज्या वळणावर     वाटा अपुल्या दूर प्राजक्ताने जिथे झेलला     या नयनांतील पूर रोज सकाळी , झाडाखाली, सडा शुभ्र सांडतो आणि मनाच्या दारापाशी पाचोळा साचतो II   बहर पाहता हृदयी खुपते एकमेव शल्य धवल फुलांचे , त्या पर्णांचे होते निर्माल्य प्रेमकहाणी , बने विराणी, नियम कधी मोडतो ? आणि मनाच्या दारापाशी पाचोळा साचतो II