उब
"उब" हा शब्द मला नेहमीच आज्जी च्या गोधडीची आठवण करून देतो, आणि या आठवणींसोबतच तिची दुपारच्या वेळी गोधडी शिवत बसलेली मूर्ती सुद्धा डोळ्यासमोर येते. खरं तर आज्जीचा मोजकाच सहवास मला मिळाला. वर्षातून एकदा उन्हाळ्याच्या सुट्टीत २०-२२ दिवस तिच्या सहवासात घालवायला मिळायचे तेवढेच. पण तिच्या ४ नातवंडातली मी एकुलती एक "नात" असल्याने तिच्या हृदयाचा एक हळवा कोपरा माझ्या मालकीचा असल्यासारखे मला जाणवायचे. आमची आज्जी नऊवारी नेसणारी. तिच्या सुती साड्या सुद्धा तिच्या त्वचेसारख्या मऊ, मुलायम असायच्या. या निगुतीने वापरलेल्या साड्या जुन्या झाल्या की ती त्याच्या गोधड्या शिवायची आणि आम्हा नातवंडांची ती गोधडी पांघरण्यासाठी 'वार' लागायचे. ज्या दिवशी ती गोधडी पांघरून झोपण्याचा योग येई, त्या दिवशी झकास उबदार झोप लागायची. वयाच्या २९ व्या वर्षी आज्जी विधवा झाली. ९-१० वर्षांच्या संसाराच्या काही आठवणी आणि जन्माला घातलेली ३ मुले यांना घेऊन तिचा पुढचा सगळा घडलेला प्रवास. आज्जी दिसायला गोरीपान, देखणी, ताठ, शिडशिडीत..पण तिच्या चेहऱ्यावरचे आतोनात कष्टांचे आणि कणखर कर्तृत्वाचे तेजच जास्त लो...