Monologue Group

  मोठ्या हौसेने , कित्येक वर्षांपूर्वी , त्या चित्राभोवती घातलेली ती फ्रेम , अचानक - तुटलीच . कित्ती हळहळ   वाटली तिला , काचा गोळा करताना तर अगदी वैताग - वैताग आला . त्या भिंतीवरची , ठरलेली ती जागा , आता भकास वाटू लागली .. एकदम भरूनच आलं तिला .. आपलंसं काही हरवल्यागत . जणू काही तिच्याच घराच्या चार भिंती , तुटल्या होत्या - अचानक . आणि उघडं पडलं होतं आता , वर्षानुवर्षं उरापोटी जपलेलं त्यातील एक गुपित ! चित्राकडे पाहिल्यावर , तिला दिसल्या सुरकुतलेल्या , काळपट आणि जीर्ण झालेल्या कडा . चुकलंच आपलं , तिला वाटलं .... वेळीच फ्रेम बदलायला हवी होती . चित्राच्या कागदाची अधून मधून अवस्था बघायलाच हवी होती .  जुन्या - पुराण्या त्या फ्रेम मधे , कांटाळलं असेल नाही , हे चित्रं ? तीच भिंत , तीच जागा ,  तोच कोन आणि फ्रेम सुद्धा तीच .     अजूनही दोन पर्याय आहेतच तिच्याकडे . नवी फ्रेम आणून ते चित्रं परत बंदिस्त करायचं , किंवा , उरलेले दिवस त्या चित्राला सगळ्याच चौकटीतून मुक्त करायचं ... ...

  द्वंद्व ~ अनिता म. कांत (नवरा-बायको यांच्यातील वाद , फुटकळ किंवा गंभीर , हे अनादी काळापासून सुरु असलेले सनातन आणि आद्य द्वंद्व आहे.)   दमले वादळ, फुटला पेला , चहाचाच होता कोण बरोबर, तू किंवा मी, खरा पेच होता   वाद रंगता विसरुनी गेलो काय असे मुद्दा सखे आपुल्या द्वन्द्वामधला विषय हाच होता ?   वार कराया शब्दांचीही गरज नसे आता कटाक्ष साधा मौनामधला बोलकाच होता   पश्चिमेस मी , तू पूर्वेला , सदा तोंड अपुले दिशाहीन , या संसाराचा नकाशाच होता   फसवे होते काय चांदणे अपुल्या प्रेमाचे धडपडलो जो चंद्र धराया फाटकाच होता ?   तुफान झेलून कितीक आपली नौका लागे पार तारा, ज्याने दिशा दावली आपलाच होता   चुकला सारा हिशेब तरीही, जमा काही राही भरतो माझे उणे , तुझा तो हातचाच होता   तंट्यावाचून घालवता दिन , वाटे चुकलेसे बरा सावळा गोंधळ आपुला कालचाच होता