पेय

लिहिण्यासाठी जेंव्हा 'पेय' हा विषय मिळाला,
'दारू' या विषयाला मुळीच छेडण्याचा मी ठराव केला !

'पेय' म्हणताना आपल्याला, मादकच का आठवते?

पाणी, ज्यूस, चहा, कॉफीआपसूकच मागे पडते?


ताक, लस्सी, शेक्स-वेक्स काय "प्यास" भागवत नाहीत?

की उसाच्या रसाचे जया-बच्चन 'अपिलिंग' वाटत नाहीत?


मादक-बिदक भंकस म्हणत, ठरावावर केला फोकस,

पेन कागद सरसावले, मदिरेला ठरवत जाम बोगस!


मेंदूच्या मंथन घाण्यात, काही विचार भरडले 

आणि दोन-चार तास खपून खपून, काही-बाही खरडले..

 

 मनासारखे तरी त्याला, वजन काही येईना 

"क्या बात" कॉमेंट येण्याचा, फील काही देईना.. 


चहा-कॉफी च्या कटिंग सोबत, दिवसभर धरला बेस,

पण संध्याकाळ होता-होता, माझा वाढू लागला स्ट्रेस !


तेवढ्यात कुठून कधी नव्हे ते, नवऱ्यालाही आले प्रेम 

अगं घे ब्रेक थोडासा म्हणत, ग्लास दोन भरले सेम !


लिखाण लिखाण कित्ती तुझे, थोडी निवांत हो,

फ्रायडे आहे आज यार, हमे कंपनी तो दो..


भजी तळूया थोडी डार्लिंग, 'सिंगल माल्ट' च्या जोडीला 

काय रंगत येईल मग, संध्याकाळच्या गोडीला 


झर-झर झरेल लेखणी तुझी, शब्दांना येईल अश्शी धार 

गटकावून टाक भरलेला पेग, बाकी विचार बाजूला सार 


नवऱ्याची बात प्रमाण मानत, मी पण झाले लुजन-अप 

चिअर्स बिअर्स म्हणत करत, मारले एक-दोन गपागप 


आता कालची संध्याकाळ ती होतीआणि आजची आहे दुपार ही 

पुढे लिहावे म्हणतेय पणसापडतच नाहीये कवितेची वही !!


~~प्रीती देशपांडे

Comments

Popular posts from this blog

अमेरिकेत भेटलेला बुद्धिस्ट

फुलपाखरू